HAI v PAI & ANOR
Kes ni membetulkan satu salah faham besar dalam masyarakat — bahawa perzinaan hanya boleh dibuktikan jika ada bukti langsung seperti pengakuan atau tangkapan basah.
Dalam kes ini, mahkamah menegaskan bahawa keterangan keadaan (circumstantial evidence) sudah memadai untuk membuktikan perzinaan, selagi bukti-bukti tersebut apabila dilihat secara keseluruhan membawa kepada satu kesimpulan yang munasabah.
Mahkamah tidak menilai setiap bukti secara terasing, tetapi melihat corak tingkah laku, hubungan yang terjalin, keadaan-keadaan yang wujud, dan kesan hubungan tersebut terhadap perkahwinan pihak yang teraniaya.
Lebih penting, mahkamah mengiktiraf bahawa pihak ketiga yang terlibat secara aktif dalam hubungan tersebut — sering digelar sebagai “homewrecker” — boleh dipertanggungjawabkan dari sudut undang-undang. Tindakan pihak ketiga itu dinilai sebagai faktor yang menyumbang kepada keruntuhan rumah tangga.
Dalam kes ini, mahkamah menganugerahkan ganti rugi yang signifikan terhadap pihak ketiga tersebut. Ganti rugi itu bersifat kompensatori, bertujuan untuk mencerminkan penderitaan emosi, kehilangan, dan kemudaratan yang dialami oleh pasangan yang dikhianati — bukan sebagai hukuman semata-mata, tetapi sebagai pengiktirafan terhadap kesan sebenar perbuatan tersebut.
Kes ini membawa satu mesej jelas: dalam undang-undang, perzinaan bukan sekadar isu moral. Ia adalah perbuatan yang boleh membawa liabiliti sivil apabila terbukti memberi kesan serius kepada institusi perkahwinan dan menyebabkan kerugian kepada pasangan yang teraniaya.
Dalam konteks perkahwinan, undang-undang tidak menutup mata terhadap pengkhianatan. Apabila perbuatan seseorang — termasuk pihak ketiga — membawa kepada keruntuhan sebuah rumah tangga, tanggungjawab boleh ditegakkan melalui mahkamah.
